カトリック教会のカテキズム


× クリア
🇯🇵 🇮🇹 🇻🇦 🇪🇸
注

結果 1140-1144

[1140]
Tota communitas, corpus Christi suo Capiti unitum, celebrat. «Actiones liturgicae non sunt actiones privatae, sed celebrationes Ecclesiae, quae est "unitatis sacramentum", scilicet plebs sancta sub Episcopis adunata et ordinata. Quare ad universum corpus Ecclesiae pertinent illudque manifestant et afficiunt; singula vero membra ipsius diverso modo, pro diversitate ordinum, munerum et actualis participationis attingunt».Concilium Vaticanum II, Const. Sacrosanctum Concilium, 26: AAS 56 (1964) 107. Hac etiam de causa, «quoties ritus, iuxta propriam cuiusque naturam, secum ferunt celebrationem communem, cum frequentia et actuosa participatione fidelium, inculcetur hanc, in quantum fieri potest, esse praeferendam celebrationi eorum singulari et quasi privatae».Concilium Vaticanum II, Const. Sacrosanctum Concilium, 27: AAS 56 (1964) 107.
[1141]
Celebrans congregatio communitas est baptizatorum, qui, «per regenerationem et Spiritus Sancti unctionem consecrantur in domum spiritualem et sacerdotium sanctum, ut per omnia opera hominis christiani spirituales offerant hostias».Concilium Vaticanum II, Const. dogm. Lumen gentium, 10: AAS 57 (1965) 14. «Sacerdotium commune» illud est Christi, unius Sacerdotis, ab omnibus Eius membris participatum:Cf Concilium Vaticanum II, Const. dogm. Lumen gentium, 10: AAS 57 (1965) 14; Ibid., 34: AAS 57 (1965) 40; Id., Decr. Presbyterorum ordinis, 2: AAS 58 (1966) 991-992.
« Valde cupit Mater Ecclesia ut fideles universi ad plenam illam, consciam atque actuosam liturgicarum celebrationum participationem ducantur, quae ab ipsius liturgiae natura postulatur et ad quam populus christianus, "genus electum, regale sacerdotium, gens sancta, populus acquisitionis" (1 Pe 2,9),Cf 1 Pe 2,4-5. vi Baptismatis ius habet et officium ».Concilium Vaticanum II, Const. Sacrosanctum Concilium, 14: AAS 56 (1964) 104.
[1142]
«Omnia autem membra non eundem actum habent» (Rom 12,4). Quaedam membra vocantur a Deo, in Ecclesia et per eam, ad speciale communitatis servitium. Hi ministri eliguntur et consecrantur per sacramentum Ordinis, per quod Spiritus Sanctus illos aptos reddit ut in persona agant Christi-Capitis ad omnium membrorum Ecclesiae servitium.Cf Concilium Vaticanum II, Decr. Presbyterorum ordinis, 2: AAS 58 (1966) 992; Ibid., 15: AAS 58 (1966) 1014. Minister ordinatus est velut «icon» Christi Sacerdotis. Quia, in Eucharistia, sacramentum Ecclesiae plene manifestatur, in praesidentia Eucharistiae apparet imprimis ministerium Episcopi et, in communione cum eo, illud presbyterorum et diaconorum.
[1143]
Ad muneribus sacerdotii communis fidelium inserviendum, alia etiam habentur ministeria particularia, per sacramentum Ordinis non consecrata, et quorum functio ab Episcopis secundum traditiones liturgicas et necessitates pastorales determinatur. «Etiam ministrantes, lectores, commentatores et ii qui ad scholam cantorum pertinent, vero ministerio liturgico funguntur».Concilium Vaticanum II, Const. Sacrosanctum Concilium, 29: AAS 56 (1964) 107.
[1144]
Sic, in celebratione sacramentorum, tota congregatio «liturgus» est, unusquisque secundum munus suum, sed «in unitate Spiritus» qui in omnibus agit. «In celebrationibus liturgicis quisque, sive minister sive fidelis, munere suo fungens, solum et totum id agat, quod ad ipsum ex rei natura et normis liturgicis pertinet».Concilium Vaticanum II, Const. Sacrosanctum Concilium, 28: AAS 56 (1964) 107.