カトリック教会のカテキズム


× クリア
🇯🇵 🇮🇹 🇻🇦 🇪🇸
注

結果 203-213

[203]
Deus populo Suo Israel Se revelavit, illi Nomen Suum praebens cognoscendum. Nomen essentiam, identitatem personae et sensum exprimit vitae eius. Deus nomen habet. Ille vis anonyma non est. Nomen tradere suum est se aliis praebere cognoscendum, est quodammodo se ipsum tradere, se accessibilem reddendo, capacem qui intimius cognoscatur et appelletur, nempe personaliter.
[204]
Deus populo Suo, modo progressivo et sub diversis nominibus, Se revelavit, sed revelatio Nominis divini facta Moysi in theophania rubi ardentis, in limine Exodi et Foederis Sinaitici, tamquam revelatio pro Vetere et Novo Foedere fundamentalis apparuit.
[205]
Deus Moysen vocat de medio rubi, qui ardet quin consummatur. Deus dicit Moysi: «Ego sum Deus patris tui, Deus Abraham, Deus Isaac et Deus Iacob» (Ex 3,6). Deus est Deus patrum, Ille qui Patriarchas in eorum peregrinationibus vocaverat et duxerat. Est Deus fidelis et misericors qui eorum et Suarum promissionum recordatur; venit ut eorum posteros a servitute liberet. Est Deus qui, ultra tempus et spatium, id potest et vult, quique Suam ad hoc consilium adhibebit omnipotentiam.
[206]
Deus, Nomen Suum YHWH revelans arcanum, scilicet, «Ego sum Ille qui est» vel «Ego sum Ille qui sum» vel etiam «Ego sum qui Ego sum», dicit Quis Ipse sit et quo nomine sit appellandus. Hoc Nomen divinum est arcanum sicut Deus mysterium est. Prorsus simul est Nomen revelatum et quasi nominis reiectio, et propterea Deum optime exprimit ut illud quod Ille est, infinite superans totum id quod intelligere vel dicere possumus: Ille est «Deus absconditus» (Is 45,15), Nomen Eius est ineffabile,23 atque Ille Deus est qui Se hominibus facit propinquum.
[207]
Deus, Nomen revelans Suum, simul Suam revelat fidelitatem, quae ab aeterno et in aeternum est, quae pro praeterito valet («Ego sum Deus patris tui», Ex 3,6) sicut pro futuro («Ego ero tecum», Ex 3,12). Deus qui Suum Nomen revelat tamquam «Ego sum», Se tamquam Deum revelat, qui semper adest, Suo populo praesens ad illum salvandum.
[208]
Coram attrahenti et arcana Dei praesentia, homo parvitatem detegit suam. Coram rubo ardenti, Moyses calceamenta solvit vultumque velat in conspectu divinae sanctitatis.24 Coram gloria ter sancti Dei, Isaias exclamat: «Vae mihi, quia perii! Quia vir pollutus labiis ego sum» (Is 6,5). Coram signis divinis quae Iesus patrat, exclamat Petrus: «Exi a me, quia homo peccator sum, Domine» (Lc 5,8). Sed quia Deus sanctus est, potest homini ignoscere, qui se coram Illo peccatorem detegit: «Non faciam furorem irae meae, [...] quoniam Deus ego et non homo, in medio tui Sanctus» (Os 11,9). Pari modo, apostolus Ioannes dicet: «In conspectu Eius placabimus corda nostra, quoniam si reprehenderit nos cor, maior est Deus corde nostro et cognoscit omnia» (1 Io 3,19-20).
[209]
Populus Israel Nomen Dei propter reverentiam erga Eius sanctitatem non pronuntiat. In sacrae Scripturae lectione, Nomen revelatum titulo divino «Dominus» (Adonai, graece 5bD4@H) substituitur. Hoc titulo divinitas acclamabitur Iesu: «Iesus est Dominus».
[210]
Post peccatum Israel, qui se a Deo avertit ad vitulum aureum adorandum,25 Deus intercessionem exaudit Moysis et acceptat in medio populi ambulare infidelis, amorem Suum ita manifestans.26 Deus Moysi qui petit gloriam Eius videre, respondet: «Ego ostendam omne bonum [pulchrum] tibi et vocabo in nomine Domini [YHWH] coram te» (Ex 33,18-19). Et Dominus coram Moyse transit et proclamat: «Dominus, Dominus [YHWH, YHWH] Deus, misericors et clemens, patiens et multae miserationis ac verax» (Ex 34,6). Tunc Moyses Dominum tamquam Deum profitetur qui ignoscit.27
[211]
Nomen divinum «Ego sum» vel «Ille est» Dei exprimit fidelitatem qui, infidelitate peccati hominum et punitione quam illud meretur non obstantibus, «custodit misericordiam in milia» (Ex 34,7). Deus revelat quod Ipse «dives est in misericordia» (Eph 2,4), progrediens usque ad proprium Filium tradendum Suum. Iesus, vitam Suam donans ut nos a peccato liberet, revelabit Se Ipsum ferre Nomen divinum: «Cum exaltaveritis Filium hominis, tunc cognoscetis quia "Ego sum"» (Io 8,28).
[212]
Saeculorum decursu, fides Israel divitias in revelatione Nominis divini contentas explanare altiusque in eas penetrare potuit. Deus est unus, extra Illum non sunt dei.28 Ille mundum et historiam transcendit. Ille caelum fecit et terram: «Ipsi peribunt. Tu autem permanes; et omnes sicut vestimentum veterascent [...]. Tu autem Idem Ipse es, et anni Tui non deficient» (Ps 102,27-28). Apud Eum «non est transmutatio nec vicissitudinis obumbratio» (Iac 1,17). Ille est «Qui est» ab aeterno et in aeternum, et sic etiam qui semper Sibi Ipsi Suisque promissionibus permanet fidelis.
[213]
Revelatio igitur Nominis ineffabilis «Ego sum qui sum» hanc continet veritatem: solus Deus EST. Hoc sensu iam translatio Septuaginta interpretum et post illam Traditio Ecclesiae Nomen intellexerunt divinum: Deus est plenitudo Essendi et omnis perfectionis, sine principio et sine fine. Dum omnes creaturae ab Illo receperunt quidquid sunt et habent, Ille solus est Suum ipsum esse et Ille est a Se Ipso quidquid Ille est.