カトリック教会のカテキズム


× クリア
🇯🇵 🇮🇹 🇻🇦 🇪🇸
注

結果 2056-2063

[2056]
Verbum «Decalogus» litteraliter significat «decem verba» (Ex 34,28; Dt 4,13; 10,4). Deus populo Suo super monte sancto haec «decem verba» revelavit. Ea scripsit «Digito Suo»,6 aliter ac alia praecepta a Moyse scripta.7 Eadem, sensu eminenti, Dei constituunt verba. Nobis in libro Exodi transmittuntur8 et in illo Deuteronomii.9 Inde a Vetere Testamento, Libri Sancti ad «decem verba» referuntur,10 sed in Novo Testamento in Iesu Christo eorum plenus revelabitur sensus.
[2057]
Decalogus imprimis in contextu intelligitur Exodi qui, in Veteris Foederis centro, magnus liberans est Dei eventus. «Decem verba» sive tamquam praecepta negativa, prohibitiones, redigantur sive tamquam mandata positiva (sicut «Honora patrem tuum et matrem tuam»), condiciones indicant pro vita a servitute peccati liberata. Decalogus est via vitae:
« Si [...] diligas Dominum Deum tuum et ambules in viis Eius et custodias mandata Illius et praecepta atque iudicia, vives; ac multiplicabit te » (Dt 30,16).

Haec liberatrix Decalogi vis apparet exempli gratia in mandato de requie sabbati, quod pariter advenis destinatur et servis:
« Memento quod et ipse servieris in Aegypto, et eduxerit te inde Dominus Deus tuus in manu forti et brachio extento » (Dt 5,15).
[2058]
«Decem verba» Legem Dei compendiant et proclamant: «Haec verba locutus est Dominus ad omnem multitudinem vestram in monte, de medio ignis et nubis et caliginis voce magna nihil addens amplius; et scripsit ea in duabus tabulis lapideis, quas tradidit mihi» (Dt 5,22). Hac de causa, hae duae tabulae appellantur «Testimonium» (Ex 25,16). Eaedem etenim continent Foederis condiciones inter Deum et Eius populum sanciti. Has «tabulas testimonii» (Ex 31,18; 32,15; 34,29) in «arca» opus erat deponere (Ex 25,16; 40,1-3).
[2059]
«Decem verba» a Deo intra theophaniam proferuntur («Facie ad faciem locutus est vobis in monte de medio ignis»: Dt 5,4). Ad Revelationem pertinent quam Deus de Se Ipso deque Sua gloria facit. Mandatorum donum est donum Ipsius Dei atque sanctae Eius voluntatis. Deus, cognitas reddens Suas voluntates, populo Suo Se revelat.
[2060]
Mandatorum et Legis donum partem constituit Foederis a Deo cum Eius populo sanciti. Secundum librum Exodi, revelatio «decem verborum» conceditur inter Foederis propositionem11 et eius conclusionem12 — postquam populus se obligavit ad «faciendum» quidquid Dominus dixerat eique «oboediendum».13 Decalogus nunquam transmittitur nisi post Foederis commemorationem («Dominus Deus noster pepigit nobiscum Foedus in Horeb»: Dt 5,2).
[2061]
Praecepta suam plenam significationem recipiunt intra Foedus. Secundum Scripturam, moralis modus agendi hominis totum suum sumit sensum in Foedere et per illud. Primum ex «decem verbis» priorem commemorat amorem Dei erga populum Eius:
« Et quoniam de paradiso libertatis pro poena peccati ad huius mundi ventum fuerat servitutem, idcirco primus sermo Decalogi, id est prima mandatorum Dei vox de libertate profertur dicens: "Ego sum Dominus Deus tuus, qui eduxi te de terra Aegypti, de domo servitutis" (Ex 20,2; Dt 5,6) ».14
[2062]
Mandata stricte dicta secundo veniunt loco; implicationes exprimunt condicionis pertinendi ad Deum per Foedus institutae. Moralis exsistentia responsio est ad inceptum Domini plenum amore. Est agnitio, obsequium Deo et cultus actionis gratiarum. Est cooperatio proposito quod Deus in historia prosequitur.
[2063]
Foedus et dialogus inter Deum et hominem testimonium etiam accipiunt ex eo quod omnia officia in prima enuntiantur persona («Ego sum Dominus...») et ad aliud diriguntur subiectum («Tu...»). In omnibus Dei mandatis, pronomen personale habetur singulare quod eum designat ad quem diriguntur. Deus, simul ac omni populo, unicuique singillatim Suam voluntatem praebet cognoscendam:
« Et erga Deum dilectionem praecipiebat et eam quae ad proximum est iustitiam insinuabat, ut neque iniustus neque indignus sit Deo, praestruens hominem per Decalogum in Suam amicitiam et eam quae circa proximum est concordiam [...]. Et ideo similiter [Decalogi verba] permanent apud nos [christianos], extensionem et augmentum, sed non dissolutionem accipientia per carnalem Eius Adventum ».15