[2142]
第二のおきては、主のみ名を尊ぶことを命じます。これは第一のおきてと同様、敬神徳に属するおきてで、とくに、聖なることがらに関するわたしたちのことばの用い方を規制するものです。
Secundum praeceptum Nomen Domini praescribit observare. Ex virtute religionis, sicut primum mandatum, promanat et, modo magis particulari, nostrum verbi usum regulat in rebus sanctis.
[2143]
神の啓示のことばの中には特別なものが一つありますが、それはご自分のみ名の啓示です。神は、ご自分を信じる者たちにご自分のみ名を明かし、ご自身の神秘の中で彼らにご自身を啓示なさいます。み名を知らせるということは、信頼と親密さとを表すことなのです。「主のみ名は聖である」ので、人間はこれを濫用してはなりません。愛に満ちた礼拝の沈黙のうちに、み名を記憶にとどめなければならないのですゼカリヤ2・17参照。。人はただ、み名に感謝し、み名をたたえ、み名に栄光を帰すためだけにみ名を口にすべきなのです詩編29・2,96・2,113・1-2参照。。
Inter omnia Revelationis verba, unum est singulare, quod Eius Nominis est revelatio. Deus Suum concredit Nomen illis qui in Eum credunt; Ipse eis Se revelat in Suo mysterio personali. Nominis donum ad ordinem fiduciae et intimitatis pertinet. «Sanctum est Nomen Domini». Propterea homo eo abuti non potest. Id debet conservare memoria in silentio amantis adorationis.Cf Zach 2,17. Id in sua propria verba non inseret nisi ad ei benedicendum, id laudandum idque glorificandum.Cf Ps 29,2; 96,2; 113,1-2.
[2144]
み名を尊敬するということは、神ご自身の神秘とその神秘によって生じるあらゆる聖なることがらとに払うべき尊敬を表すことなのです。
聖なる感情というものは敬神徳に属します。
「畏敬の念や聖なる感情などはキリスト教的なものなのでしょうか。それは疑う余地がありません。もし、わたしたちが至高の神を見ることができるならば、その思いはきわめて強いものになるでしょう。神の現存を『実感』するならばこの思いを抱くでしょう。わたしたちは、神が現存しておられることを信じる度合いに応じて、その思いを強くするはずです。その思いを抱かないということは、神が現存しておられることを悟らず、信じていないことなのです」ジョン・ヘンリー・ニューマン『説教集』(John Henry Newman, Parochial and Plain Sermons, v. 5, Sermon 2 [Westminster 1967] 21-22)。。
Obsequium in Eius Nomen exprimit illud quod Ipsius Dei debetur mysterio et toti realitati sacrae quam hoc suggerit.
Sensus sacri ad virtutem pertinet religionis:
« Suntne sensus timoris et sacri sensus christiani an non? [...] Nemo de hac re potest rationabiliter dubitare. Sunt sensus quos haberemus, gradu quidem intenso, si excelsi Dei haberemus visionem. Sunt sensus quos haberemus, si Eius praesentiae essemus 'conscii'. In mensura in qua credimus Eum esse praesentem, eos debemus habere. Eos non habere est huius rei conscios non esse, non credere Eum esse praesentem ».Ioannes Henricus Newman, Parochial and Plain Sermons, v. 5, Sermon 2 [Reverence, a Belief in God's Presence] (Westminster 1967) p. 21-22.
[2145]
信者は恐れることなく信仰を宣言して、主のみ名のあかしを立てなければなりませんマタイ10・32、1テモテ6・12参照。。宣教活動やカテケージスは、わたしたちの主イエス・キリストのみ名への礼拝と尊敬とに満ちていなければなりません。
Fidelis Nomen Domini debet testari, suam fidem profitens quin timori succumbat.Cf Mt 10,32; 1 Tim 6,12. Actus praedicationis et actus catechesis debent adoratione penetrari et observantia erga Nomen Domini nostri Iesu Christi.
[2146]
第二のおきては、神のみ名の濫用を禁じます。すなわち、神やイエス・キリストのみ名、おとめマリアやすべての聖人たちの名をふさわしくない形で用いることをいっさい禁じます。
Secundum praeceptum abusum prohibet Nominis Dei, id est, omnem inconvenientem usum Nominis Dei, Iesu Christi, beatae Virginis Mariae et omnium sanctorum.
[2147]
神のみ名を口にして他人と交わした約束は、神の名誉や忠実、真実や権威をかけてなされたものなのです。これを守るのは、正義上の義務となります。守らなければ、神のみ名を濫用することになり、いわば、神を偽り者にすることになります1ヨハネ1・10参照。。
Promissiones, Dei Nomine, aliis factae honorem, fidelitatem, veracitatem et auctoritatem obligant divinas. Observandae sunt ex iustitia. Illis infidelem esse est Dei abuti Nomine et, quodammodo, Deum facere mendacem.Cf 1 Io 1,10.
[2148]
冒瀆は、直接に第二のおきてに背くものです。それは、あるいは口で、あるいは心の中で、神に対する憎しみや非難、挑発などのことばを発したり、神をあしざまにいったり、神への尊敬に欠ける態度をとったり、神のみ名を濫用したりすることなどです。聖ヤコブは、「〔自分たちに〕与えられた〔イエスの〕尊い名を冒瀆している」(ヤコブ2∙7)者を叱責しています。冒瀆の禁止は、キリストの教会をはじめ、聖人たちや聖なる事物などに対する悪口にも及びます。よこしまな行いを正当化し、人々を奴隷にし、拷問にかけ、あるいは死に至らせるために神のみ名を持ち出すことなども冒瀆に当たります。ある犯罪を犯すために神のみ名を濫用することは、宗教を否定しようとする行為です。
冒瀆は神やその聖なるみ名に払うべき尊敬とは相反するものであり、そのこと自体で大罪となります「新教会法典」第1369条参照。。
Blasphemia secundo praecepto directe opponitur. Consistit in verbis proferendis odii, exprobationis, provocationis — interius vel exterius — contra Deum, in male loquendo de Deo, in irreverentia erga Eum expressionibus habenda, in abusu Nominis Dei. Sanctus Iacobus eos reprobat qui «blasphemant bonum Nomen [Iesu], quod invocatum est super [...] [eos]» (Iac 2,7). Blasphemiae interdictio ad verba extenditur contra Christi Ecclesiam, sanctos, res sacras. Blasphemum etiam est ad Nomen Dei recurrere ad exercitia tegenda criminosa, ad populos redigendos in servitutem, ad cruciandum vel occidendum. Nominis Dei abusus ad crimen committendum reiectionem provocat religionis.
Blasphemia est observantiae Deo debitae Eiusque sancto Nomini contraria. Suapte natura peccatum est grave.Cf CIC canon 1369.
[2149]
たとえ冒瀆の意図はなくても、神のみ名を用いる
ののしりのことばは、神に対する不敬に当たります。第二のおきては、神のみ名を用いて
まじないを行うことも禁じています。
「神のみ名は、その偉大さと威厳とにふさわしい尊敬をもって口にされるとき、偉大なものとなります。またそのみ名は、崇敬とみ名を傷つけることをおそれる心とをもって口にされるとき、聖なるものとなります」聖アウグスティヌス『主の山上のことば』(S. Augustinus, De sermone Domini in monte, 2, 5, 19: CCL 35, 109 [PL 34, 1278])。。
Imprecationes, in quas Nomen Dei inseritur, sine blasphemiae intentione, irreverentia sunt erga Dominum. Secundum mandatum etiam
usum magicum Nominis divini prohibet:
« Ibi magnum est Nomen Eius, ubi pro Suae maiestatis magnitudine nominatur. Ita ibi dicitur sanctum Nomen Eius, ubi cum veneratione et offensionis timore nominatur ».Sanctus Augustinus, De sermone Domini in monte, 2, 5, 19: CCL 35, 109 (PL 34, 1278).