[2569]
祈りはまず、創造されたものをめぐって生まれてきます。創世記の最初の九章はこの神との関係を、アベルが羊の群れの初子をささげものとしたこと創世記4・4参照。、エノシュが神のみ名を呼び求めたこと創世記4・26参照。、エノクが神とともに歩んだこと創世記5・24参照。、などの記述で表現しています。ノアの供え物は神の「み心にかない」、神はノアを祝福され、またノアを通して全被造物を祝福なさいます創世記20・9-17参照。。ノアの心が正しく清廉であったからです。事実、彼は「神とともに歩んだ」(創世記6∙9)のです。このような祈りは、あらゆる宗教において多くの正しい人々が実行しているものです。
神は生きとし生けるものとの不滅の契約において創世記9・8-16参照。、つねにご自分に祈るようにと人間に呼びかけておられます。しかし、旧約時代の祈りがはっきりと伝えられているのは、とくに太祖アブラハムのときからです。
Oratio in vitam ducitur imprimis a creationis realitatibus procedendo. Novem priora Genesis capita hanc ad Deum describunt relationem tamquam oblationem primorum natorum gregis ab Abel,Cf Gn 4,4. tamquam Nominis divini invocationem ab Enos,Cf Gn 4,26. tamquam «ambulationem cum Deo».Cf Gn 5,24. Oblatio Noe «grata» est Deo qui ei benedicit, et per eum omni creaturae benedicit,Cf Gn 8,20–9,17. quia cor eius iustum est et integrum; etiam ipse «cum Deo ambulavit» (Gn 6,9). Haec orationis qualitas in vitam ducitur a iustorum multitudine in omnibus religionibus.
Deus, in Suo indefectibili Foedere cum omnibus animabus viventibus,Cf Gn 9,8-16. homines semper vocat ut Eum orent. Sed praecipue inde a nostro patre Abraham in Vetere Testamento oratio revelatur.