カトリック教会のカテキズム


× クリア
🇯🇵 🇮🇹 🇻🇦 🇪🇸
注

結果 2742-2745

[2742]
«Sine intermissione orate» (1 Thess 5,17), «gratias agentes semper pro omnibus in nomine Domini nostri Iesu Christi Deo et Patri» (Eph 5,20), «per omnem orationem et obsecrationem orantes omni tempore in Spiritu, et in ipso vigilantes in omni instantia et obsecratione pro omnibus sanctis» (Eph 6,18). «Semper quidem operari, vigilare, ieiunare, non fuit nobis praeceptum; at sine intermissione orare Lex sanxit».Evagrius Ponticus, Capita practica ad Anatolium, 49: SC 171, 610 (PG 40, 1245). Hic ardor indefessus non nisi ab amore potest provenire. Contra nostram segnitiem et nostram pigritiam, dimicatio orationis illa est amoris humilis, fidentis et perseverantis. Hic amor nostra aperit corda ad tres fidei evidentias, luminosas et vivificantes.
[2743]
Orare semper possibile est: christiani tempus est illud Christi resuscitati qui nobiscum est «omnibus diebus» (Mt 28,20), quaecumque sunt procellae.Cf Lc 8,24. Nostrum tempus in manu est Dei:
« Licet etiam viro in foro versanti aut iter facienti attente precari: alteri itidem in officina sedenti ac coria suenti animam ad Deum erigere: licet servo obsonanti, ac sursum deorsum cursitanti, vel in culina ministranti [...] precationem intentam ex imo pectore ciere ».Sanctus Ioannes Chrysostomus, De Anna, sermo 4, 6: PG 54, 668.
[2744]
Orare vitalis necessitas est. Demonstratio e contrario non minus est convincibilis: nisi nos a Spiritu duci sinamus, in servitutem iterum incidimus peccati.Cf Gal 5,16-25. Quomodo Spiritus potest «nostra vita» esse, si cor nostrum longe est ab Eo?
« Nihil enim precationi aequale: ea quippe est quae ex impossibilibus possibilia facit, ex difficilibus facilia [...]. Impossibile est [...] hominem [...] precantem [...] umquam in peccatum incidere ».Sanctus Ioannes Chrysostomus, De Anna, sermo 4, 5: PG 54, 666. « Qui orat, certo salvatur; qui non orat, certo damnatur ».Sanctus Alfonsus Maria de Liguori, Del gran mezzo della preghiera, pars 1, c. 1, ed. G. Cacciatore (Roma 1962) p. 32.
[2745]
Oratio et vita christianae sunt inseparabiles quia de eodem agitur amore et de eadem abrenuntiatione quae ex amore procedit. De eadem filiali et amanti conformitate cum Patris consilio. De eadem unione transformanti in Spiritu Sancto qui nos semper magis Christo Iesu conformat. De eodem erga omnes homines amore, de hoc amore quo Iesus nos dilexit. «Ut quodcumque petieritis Patrem in nomine meo, det vobis. Haec mando vobis, ut diligatis invicem» (Io 15,16-17).
« Ille sine intermissione orat, qui debitis operibus orationem iungit, orationique convenientes actiones; istud enim, sine intermissione orate, hoc uno modo ut praeceptum possibile possumus accipere ».Origenes, De oratione, 12, 2: GCS 3, 324-325 (PG 11, 452).