カトリック教会のカテキズム


× クリア
🇯🇵 🇮🇹 🇻🇦 🇪🇸
注

結果 535-560

[535]
InitiumCf Lc 3,23. vitae publicae Iesu est Eius baptismus a Ioanne in Iordane peractus.Cf Act 1,22. Ioannes «baptismum paenitentiae in remissionem peccatorum» proclamabat (Lc 3,3). Multitudo peccatorum, publicanorum et militum,Cf Lc 3,10-14. Pharisaeorum et SadducaeorumCf Mt 3,7. et meretricumCf Mt 21,32. venit ut ab illo baptizetur. «Tunc venit Iesus». Baptista haesitat, Iesus insistit: Ipse baptismum recipit. Tunc Spiritus Sanctus, in columbae forma, super Iesum venit, et vox proclamat de caelo: «Hic est Filius meus dilectus» (Mt 3,13-17). Haec est Iesu manifestatio («epiphania») tamquam Messiae Israel et Filii Dei.
[536]
Iesu baptismus est, ex parte Eius, acceptatio et inauguratio Eius missionis, tamquam Servi patientis. Ipse sinit Se inter peccatores adnumerari.Cf Is 53,12. Ipse iam est «Agnus Dei, qui tollit peccatum mundi» (Io 1,29); iam «baptismum» anticipat Suae cruentae Mortis.Cf Mc 10,38; Lc 12,50. Iam venit ad «omnem iustitiam» implendam (Mt 3,15), id est, Se totum Patris Sui submittit voluntati: Ipse amore huic mortis consentit baptismo pro nostrorum peccatorum remissione.Cf Mt 26,39. Huic acceptationi vox respondet Patris qui in Filio Suo totum placitum ponit Suum.Cf Lc 3,22; Is 42,1. Spiritus quem Iesus in plenitudine inde a Sua possidet conceptione, venit ut «maneat» super Eum.Cf Io 1,32-33; Is 11,2. Iesus erit Illius fons pro tota humanitate. In Suo baptismo, «aperti sunt Ei caeli» (Mt 3,16), quos peccatum clauserat Adami; atque aquae per Iesu et Spiritus descensum sanctificantur, ut novae creationis proludium.
[537]
Christianus, per Baptisma, sacramentaliter Iesu assimilatur qui in baptismo Suo Mortem Suam et Suam anticipat Resurrectionem; ille debet hoc humilis submissionis et paenitentiae mysterium ingredi, in aquam cum Iesu descendere ut cum Illo ascendat, atque ex aqua et Spiritu denuo nasci ut in Filio filius Patris fiat dilectus et «in novitate vitae» ambulet (Rom 6,4):
« Proinde, cum Christo per Baptismum sepeliamur, ut cum Eo resurgamus; cum Eo descendamus, ut simul etiam extollamur; cum Eo ascendamus, ut simul quoque gloria afficiamur ».Sanctus Gregorius Nazianzenus, Oratio 40, 9: SC 358, 216 (PG 36, 369).
Sic factum est « ut ex eis quae consummabantur in Christo cognosceremus post aquae lavacrum et de caelestibus portis Sanctum in nos Spiritum involare et caelestis nos gloriae unctione perfundi et paternae vocis adoptione filios fieri ».Sanctus Hilarius Pictaviensis, In evangelium Matthaei, 2, 6: SC 254, 110 (PL 9, 927).
[538]
Evangelia de quodam tempore solitudinis Iesu in deserto loquuntur immediate postquam Ipse a Ioanne est baptizatus: «Spiritus expellit Eum in desertum» (Mc 1,12) et Ipse ibi permanet quadraginta dies quin manducet; cum bestiis vivit silvestribus et angeli serviunt Ei.Cf Mc 1,13. Ad finem huius temporis, Satanas ter Eum tentat quaerens Eius filialem erga Deum habitum ponere in quaestione. Iesus has reiicit oppugnationes quae tentationes Adam in paradiso et Israel in deserto recapitulant, atque Diabolus ab Eo discedit «usque ad tempus» (Lc 4,13).
[539]
Evangelistae indicant huius arcani eventus salvificum sensum. Iesus est novus Adam, qui ibi permanet fidelis ubi primus tentationi succubuit. Iesus vocationem Israel perfecte adimplet: illis contrarie qui olim quadraginta annis in deserto Deum provocaverunt,Cf Ps 95,10. Christus e contra tamquam Servus revelatur Dei plene oboediens divinae voluntati. In hoc est Iesus Diaboli victor: Ipse fortem alligavit ut ab illo praedam iterum eriperet.Cf Mc 3,27. Victoria Iesu de Tentatore in deserto victoriam anticipat passionis, supremae oboedientiae Eius amoris filialis erga Patrem.
[540]
Tentatio Iesu modum manifestat quo Filius Dei est Messias, contrarium illi quem Ei Satan proponit atque hominesCf Mt 16,21-23. Ei exoptant attribuere. Propterea Christus Tentatorem pro nobis vicit: «Non enim habemus pontificem, qui non possit compati infirmitatibus nostris, tentatum autem per omnia secundum similitudinem absque peccato» (Heb 4,15). Singulis annis per quadraginta dies Magnae Quadragesimae Ecclesia unitur mysterio Iesu in deserto.
[541]
«Postquam autem traditus est Ioannes, venit Iesus in Galilaeam praedicans Evangelium Dei et dicens: "Impletum est tempus, et appropinquavit Regnum Dei; paenitemini et credite Evangelio"» (Mc 1,14-15). «Christus ideo, ut voluntatem Patris impleret, Regnum caelorum in terris inauguravit».Concilium Vaticanum II, Const. dogm. Lumen gentium, 3: AAS 57 (1965) 6. Patris autem voluntas est «homines ad participandam vitam divinam elevare».Concilium Vaticanum II, Const. dogm. Lumen gentium, 2: AAS 57 (1965) 5-6. Id facit homines circa Filium Suum, Iesum Christum, congregans. Haec congregatio est Ecclesia quae in terris «germen et initium» est Regni Dei.Concilium Vaticanum II, Const. dogm. Lumen gentium, 5: AAS 57 (1965) 8.
[542]
Christus in corde est huius congregationis hominum in «familia Dei». Ipse eos convocat circa Se per verbum Suum, per Sua signa quae Regnum Dei manifestant, per discipulorum Suorum missionem. Ipse Adventum Sui Regni deducet in rem praecipue per magnum Suae Paschatis mysterium: per Suam Mortem in cruce et Resurrectionem Suam. «Et ego, si exaltatus fuero a terra, omnes traham ad meipsum» (Io 12,32). Ad hanc unionem cum Christo omnes vocantur homines.Cf Concilium Vaticanum II, Const. dogm. Lumen gentium, 3: AAS 57 (1965) 6.
[543]
Omnes homines ad Regnum ingrediendum vocantur. Hoc Regnum messianicum, imprimis filiis Israel nuntiatum,Cf Mt 10,5-7. destinatur ad homines omnium gentium accipiendos.Cf Mt 8,11; 28,19. Ad accedendum in illud, necessarium est Iesu accipere verbum:
« Verbum nempe Domini comparatur semini, quod in agro seminatur: qui illud cum fide audiunt et Christi pusillo gregi adnumerantur, Regnum ipsum susceperunt; propria dein virtute semen germinat et increscit usque ad tempus messis ».Concilium Vaticanum II, Const. dogm. Lumen gentium, 5: AAS 57 (1965) 7.
[544]
Regnum est pauperum et parvulorum, id est, illorum qui illud corde acceperunt humili. Iesus mittitur «evangelizare pauperibus» (Lc 4,18).Cf Lc 7,22. Eos beatos declarat «quoniam ipsorum est Regnum Dei» (Mt 5,3); his «parvulis» Pater id dignatus est revelare quod sapientibus et prudentibus manet absconditum.Cf Mt 11,25. Iesus, a praesepe usque ad crucem, vitam pauperum participat; famem,Cf Mc 2,23-26; Mt 21,18. sitimCf Io 4,6-7; 19,28. et inopiam experitur.Cf Lc 9,58. Immo vero: Se cum pauperibus omnis generis identificat et ex amore activo erga illos condicionem facit ingressus in Regnum Suum.Cf Mt 25,31-46.
[545]
Iesus peccatores ad mensam invitat Regni: «Non veni vocare iustos, sed peccatores» (Mc 2,17).Cf 1 Tim 1,15. Eos ad conversionem invitat sine qua Regnum ingredi possibile non est, sed eis ostendit, verbis et gestis, misericordiam Patris Sui illimitatam erga eosCf Lc 15,11-32. et immensum «gaudium [quod] erit in caelo super uno peccatore paenitentiam agente» (Lc 15,7). Suprema huius amoris demonstratio sacrificium erit Suae propriae vitae «in remissionem peccatorum» (Mt 26,28).
[546]
Iesus ad Regnum ingrediendum per parabolas vocat quae lineamentum constituunt characteristicum instructionis Eius.Cf Mc 4,33-34. Per eas, Ipse ad convivium invitat Regni,Cf Mt 22,1-14. sed etiam electionem exigit radicalem: ad acquirendum Regnum est necessarium omnia donare;Cf Mt 13,44-45. verba non sufficiunt, requiruntur actiones.Cf Mt 21,28-32. Parabolae pro homine quasi specula sunt: accepitne verbum tamquam durum solum an tamquam terra bona?Cf Mt 13,3-9. Quidnam ex acceptis facit talentis?Cf Mt 25,14-30. Iesus et praesentia Regni in hoc mundo sunt secreto in parabolarum corde. Necessarium est Regnum ingredi, id est, discipulum fieri Christi ad «mysteria Regni caelorum» cognoscenda (Mt 13,11). Pro eis qui «foris» perstant (Mc 4,11), totum permanet aenigmaticum.Cf Mt 13,10-15.
[547]
Iesus Sua verba pluribus comitatur «virtutibus et prodigiis et signis» (Act 2,22) quae ostendunt Regnum in Eo esse praesens. Illa testantur Iesum esse Messiam praenuntiatum.Cf Lc 7,18-23.
[548]
Signa a Iesu effecta Patrem Eum misisse testantur.Cf Io 5,36; 10,25. Invitant ad credendum in Eum.Cf Io 10,38. Illis qui ad Eum fide se vertunt, id concedit quod petunt.Cf Mc 5,25-34; 10,52; etc. Tunc miracula fidem roborant in Eum qui Patris Sui facit opera: Eum Filium Dei testantur esse.Cf Io 10,31-38. Sed etiam possunt esse scandali occasio.Cf Mt 11,6. Non enim intendunt curiositati et magicis satisfacere optatis. Iesus, non obstantibus Suis miraculis tam evidentibus, a quibusdam est reiectus;Cf Io 11,47-48. accusatus etiam de eo est quod per daemonia ageret.Cf Mc 3,22.
[549]
Iesus, quosdam homines a terrestribus famis,Cf Io 6,5-15. iniustitiae,Cf Lc 19,8. morbi et mortis liberans malis,Cf Mt 11,5. signa perfecit messianica. Ipse tamen non venit ut omnia mala hic in terris aboleret,Cf Lc 12,13-14; Io 18,36. sed ut homines a gravissima omnium servitute liberaret, ab illa peccati,Cf Io 8,34-36. quae eos in eorum vocatione filiorum Dei irretit et omnes eorum causat humanas servitutes.
[550]
Adventus Regni Dei profligatio est regni Satan:Cf Mt 12,26. «Si autem in Spiritu Dei ego eicio daemones, igitur pervenit in vos Regnum Dei» (Mt 12,28). Iesu exorcismi homines a daemoniorum liberant dominio.Cf Lc 8,26-39. Magnam Iesu anticipant victoriam super «principem huius mundi».Cf Io 12,31. Per crucem Christi Regnum Dei definitive stabilietur: «Regnavit a ligno Deus».Venantius Fortunatus, Hymnus «Vexilla Regis»: MGH 141, 34 (PL 88, 96).
[551]
Iesus, ab initio Suae vitae publicae, viros duodecim numero elegit ut cum Ipso essent et Suam participarent missionem.Cf Mc 3,13-19. Eis in Sua auctoritate partem tribuit «et misit illos praedicare Regnum Dei et sanare infirmos» (Lc 9,2). In perpetuum Regno Christi manent associati, quia Ipse per illos Ecclesiam dirigit:
« Ego dispono vobis, sicut disposuit mihi Pater meus Regnum, ut edatis et bibatis super mensam meam in Regno meo, et sedeatis super thronos iudicantes duodecim tribus Israel » (Lc 22,29-30).
[552]
In Duodecim collegio, Simon Petrus primum habet locum.Cf Mc 3,16; 9,2; Lc 24,34; 1 Cor 15,5. Iesus illi missionem credidit unicam. Vi revelationis a Patre procedentis, Petrus confessus erat: «Tu es Christus, Filius Dei vivi» (Mt 16,16). Tunc Dominus noster illi declaraverat: «Tu es Petrus, et super hanc petram aedificabo Ecclesiam meam; et portae inferi non praevalebunt adversus eam» (Mt 16,18). Christus, «Lapis vivus»,Cf 1 Pe 2,4. Ecclesiae Suae super Petrum aedificatae victoriam de mortis asseverat potentiis. Petrus, ratione fidei quam confessus est, rupes Ecclesiae permanebit inconcussa. Missionem habebit hanc fidem custodiendi ne unquam deficiat, fratresque in ea confirmandi.Cf Lc 22,32.
[553]
Iesus Petro auctoritatem credidit specificam: «Tibi dabo claves Regni caelorum; et quodcumque ligaveris super terram, erit ligatum in caelis, et quodcumque solveris super terram, erit solutum in caelis» (Mt 16,19). «Potestas clavium» auctoritatem denotat ad domum Dei gubernandam, quae est Ecclesia. Iesus, «Pastor bonus» (Io 10,11), hoc confirmavit munus post Resurrectionem Suam: «Pasce oves meas» (Io 21,15-17). Potestas «ligandi et solvendi» auctoritatem significat ad absolvenda peccata, ad iudicia pronuntianda doctrinalia et ad decisiones disciplinares in Ecclesia sumendas. Iesus hanc Ecclesiae credidit auctoritatem per Apostolorum ministeriumCf Mt 18,18. et peculiariter Petri, cui uni explicite claves credidit Regni.
[554]
A die qua Petrus confessus est Iesum esse Christum, Filium Dei vivum, Magister «coepit [...] ostendere discipulis quia oporteret Eum ire Hierosolymam et multa pati [...] et occidi et tertia die resurgere» (Mt 16,21): Petrus hanc reiicit annuntiationem,Cf Mt 16,22-23. ceteri illam non magis intelligunt.Cf Mt 17,23; Lc 9,45. In hoc contextu, arcanus collocatur eventus Transfigurationis Iesu,Cf Mt 17,1-8 et par.; 2 Pe 1,16-18. supra montem excelsum, coram tribus testibus ab Eo electis: Petro, Iacobo et Ioanne. Vultus et vestimenta Iesu luce fiunt fulgentia. Moyses et Elias apparent et loquentes cum Eo «dicebant exodum Eius, quem completurus erat in Ierusalem» (Lc 9,31). Nubes illos operit et vox de caelo dicit: «Hic est Filius meus electus; Ipsum audite» (Lc 9,35).
[555]
Momentanee Iesus Suam gloriam ostendit divinam, Petri sic confirmans confessionem. Etiam ostendit Se, ut intret «in gloriam Suam» (Lc 24,26), per crucem in Ierusalem transire debere. Moyses et Elias gloriam Dei super montem viderant; Lex et Prophetae passiones praenuntiaverant Messiae.Cf Lc 24,27. Passio Iesu est utique a Patre volita: Filius tamquam Servus Dei agit.Cf Is 42,1. Nubes praesentiam denotat Spiritus Sancti: «Tota Trinitas apparuit, Pater in voce, Filius in homine, Spiritus Sanctus in nube clara»:Sanctus Thomas Aquinas, Summa theologiae, III, q. 45, a. 4, ad 2: Ed. Leon. 11, 433.
« Transfiguratus es super montem, et quatenus capaces erant, discipuli Tui gloriam Tuam, Christe Deus, contemplati sunt, ut cum Te videant crucifixum, intelligant Tuam passionem esse voluntariam, et mundo praedicent Te vere esse Patris splendorem ».Liturgia Byzantina. Kontakion in die Transfigurationis: Menaia tou olou eniautou, v. 6 (Romae 1901) p. 341.
[556]
In vitae publicae limine: baptismus; in limine Paschatis: Transfiguratio. Per baptismum Iesu «declaratum fuit mysterium primae regenerationis»: nostrum Baptisma; Transfiguratio «est sacramentum secundae regenerationis»: propriae resurrectionis nostrae.Sanctus Thomas Aquinas, Summa theologiae, III, q. 45, a. 4, ad 2: Ed. Leon. 11, 433. Iam nunc resurrectionem Domini participamus per Spiritum Sanctum qui in sacramentis agit corporis Christi. Transfiguratio nobis praegustationem praebet gloriosi Adventus Christi «qui transfigurabit corpus humilitatis nostrae, ut illud conforme faciat corpori gloriae Suae» (Phil 3,21). Sed ipsa etiam nobis in memoriam revocat «quoniam per multas tribulationes oportet nos intrare in Regnum Dei» (Act 14,22):
« Hoc Petrus nondum intelligebat, quando in monte vivere cum Christo desiderabat.Cf Lc 9,33. Servabat tibi hoc, Petre, post mortem. Nunc autem Ipse dicit: Descende laborare in terra, servire in terra, contemni, crucifigi in terra. Descendit vita, ut occideretur; descendit panis, ut esuriret; descendit via, ut in itinere lassaretur; descendit fons, ut sitiret: et tu recusas laborare? ».Sanctus Augustinus, Sermo 78, 6: PL 38, 492-493.
[557]
«Dum complerentur dies assumptionis Eius, et Ipse faciem Suam firmavit, ut iret in Ierusalem» (Lc 9,51).Cf Io 13,1. Per hanc decisionem significabat Se in Ierusalem ascendere paratum ut ibi moreretur. Ter passionem Suam nuntiaverat et Suam Resurrectionem.Cf Mc 8,31-33; 9,31-32; 10,32-34. In Ierusalem pergens, dicit: «Non capit Prophetam perire extra Ierusalem» (Lc 13,33).
[558]
Iesus in memoriam revocat mortem Prophetarum, qui in Ierusalem erant interfecti.Cf Mt 23,37a. Tamen insistit in vocanda Ierusalem ut circa Eum congregetur: «Quotiens volui congregare filios tuos, quemadmodum gallina congregat pullos suos sub alas, et noluistis!» (Mt 23,37b). Cum Ierusalem perspicitur, super illam ploratCf Lc 19,41. et adhuc iterum cordis Sui exprimit optatum: «Si cognovisses et tu in hac die, quae ad pacem tibi! Nunc autem abscondita sunt ab oculis tuis» (Lc 19,42).
[559]
Quomodo Ierusalem Messiam accipiet suum? Iesus, qui Se semper popularibus subtraxerat conatibus Eum regem faciendi,Cf Io 6,15. tempus eligit et Suum ingressum messianicum in civitatem «David patris Sui» (Lc 1,32) singillatim praeparat.Cf Mt 21,1-11. Acclamatur ut filius David, ut Is qui salutem affert (Hosanna significat «salva igitur!», «salutem dona!»). Nunc vero «Rex gloriae» (Ps 24,7-10) «sedens super asinum» (Zach 9,9) Suam ingreditur civitatem: Filiam Sion, Suae figuram Ecclesiae, nec dolo nec violentia imperio subiicit Suo, sed humilitate quae veritatis testimonium perhibet.Cf Io 18,37. Hac de causa, illa die, Regni Sui subditi erunt pueriCf Mt 21,15-16; Ps 8,3. et «pauperes Dei» qui Eum acclamant, sicut angeli Eum pastoribus annuntiabant.Cf Lc 19,38; 2,14. Eorum acclamatio: «Benedictus qui venit in nomine Domini» (Ps 118,26) ab Ecclesia iterum sumitur in «Sanctus» liturgiae eucharisticae ad memoriale Paschatis Domini initiandum.
[560]
Ingressus Iesu in Ierusalem Adventum manifestat Regni quem Rex-Messias per Suae Mortis et Suae Resurrectionis Pascha est impleturus. Liturgia Ecclesiae per eius celebrationem, in Dominica Palmarum, magnam Hebdomadam Sanctam aperit.