カトリック教会のカテキズム


× クリア
🇯🇵 🇮🇹 🇻🇦 🇪🇸
注

結果 595-630

[595]
Inter religiosas Hierosolymorum auctoritates non inventi sunt solummodo Pharisaeus Nicodemus423 et procer Ioseph ab Arimathaea qui discipuli Iesu fuerunt secreto,424 sed diu dissensiones circa Eum exortae sunt425 ita ut, pridie ante passionem, sanctus Ioannes dicere potuerit: «Ex principibus multi crediderunt in Eum», licet modo valde imperfecto (Io 12,42). Hoc prorsus mirandum non est si consideretur immediate post Pentecosten «multa etiam turba sacerdotum oboediebat fidei» (Act 6,7) et erant «quidam de haeresi Pharisaeorum, qui crediderant» (Act 15,5) ita ut sanctus Iacobus sancto Paulo dicere potuerit: «Vides, frater, quot milia sint in Iudaeis, qui crediderunt, et omnes aemulatores sunt Legis» (Act 21,20).
[596]
Auctoritates Hierosolymorum religiosae circa modum procedendi qui relate ad Iesum adhibendus erat, unanimes non fuerunt.426 Pharisaei excommunicationem minati sunt illis qui Eum sequerentur.427 Eis qui timebant: «Omnes credent in Eum, et venient Romani et tollent nostrum locum et gentem!» (Io 11,48), summus sacerdos Caiphas prophetans proposuit: «Expedit vobis, ut unus moriatur homo pro populo, et non tota gens pereat!» (Io 11,50). Synedrium, cum Iesum reum mortis declarasset428 tamquam blasphemum, ius tamen ad mortem indicendam cum perdidisset,429 Iesum Romanis tradit Ipsum de seditione politica accusans,430 id quod Eum in comparationem ducet cum Barabba «propter seditionem» (Lc 23,19) accusato. Summi etiam sacerdotes politicas in Pilatum exercent minationes ut Iesum damnet capitis.431
[597]
Ratione habita multiplicitatis historicae processus Iesu, quae in narrationibus evangelicis manifestatur, et quodcumque est personale peccatum actorum processus (Iudae, Synedrii, Pilati) quod solus Deus novit, non potest universitati Iudaeorum Hierosolymorum responsabilitas tribui, non obstantibus clamoribus multitudinis circumventae432 vel incusationibus generalibus quae post Pentecosten in hortationibus ad conversionem continentur.433 Iesus Ipse in cruce dans veniam434 et Petrus post Eum rationem habuerunt «ignorantiae»435 Iudaeorum Hierosolymorum et etiam ducum eorum. Adhuc minus licet, a clamore populi procedendo: «Sanguis Eius super nos et super filios nostros» (Mt 27,25), qui formulam significat ratihabitionis,436 responsabilitatem ad alios Iudaeos extendere in spatio et tempore:
Eodem modo Ecclesia in Concilio Vaticano II declaravit: « Ea quae in passione Eius perpetrata sunt nec omnibus indistincte Iudaeis tunc viventibus, nec Iudaeis hodiernis imputari possunt. [...] Iudaei [...] neque ut a Deo reprobati neque ut maledicti exhibeantur, quasi hoc ex sacris Litteris sequatur ».437
[598]
Ecclesia in fidei suae Magisterio et in testimonio sanctorum suorum nunquam huiusmodi est oblita veritatis: «poenarum omnium quas [Christus] pertulit, peccatores et auctores et ministri fuerunt».438 Ratione habita de eo quod nostra peccata Christum Ipsum attingunt,439 Ecclesia christianis maximam responsabilitatem non dubitat imputare in Iesu supplicio, qua responsabilitate ipsi nimis frequenter solos gravaverunt Iudaeos:
« Hac culpa omnes teneri iudicandum est qui in peccata saepius prolabuntur. Nam, cum peccata nostra Christum Dominum impulerint ut crucis supplicium subiret, profecto qui in flagitiis et sceleribus volutantur, rursus, quod in ipsis est, crucifigunt in semetipsis Filium Dei, et ostentui habent. Quod quidem scelus eo gravius in nobis videri potest, quam fuerit in Iudaeis, quod illi, eodem Apostolo teste, si cognovissent, numquam Dominum gloriae crucifixissent (1 Cor 2,8); nos autem et nosse Eum profitemur, et tamen factis negantes, quodammodo violentas Ei manus videmur inferre ».440
« Et etiam daemones non crucifixerunt Eum, sed tu cum ipsis crucifixisti Eum et adhuc crucifigis delectando in vitiis et peccatis ».441
[599]
Violenta mors Iesu in infelici adiunctorum concursu fructus casus non fuit. Ea ad mysterium consilii pertinet Dei, ut sanctus Petrus Iudaeis Hierosolymorum explicat inde a suo primo Pentecostes sermone: Hic «definito consilio et praescientia Dei» traditus est (Act 2,23). Hic biblicus loquendi modus non significat eos, qui Iesum tradiderunt,442 solummodo passivos fuisse executores scenae in antecessu a Deo scriptae.
[600]
Omnia temporis momenta in sua actualitate praesentia sunt Deo. Ipse igitur consilium Suum «praedestinationis» stabilit aeternum, liberum uniuscuiusque hominis gratiae Suae responsum includens in eo: «Convenerunt enim vere in civitate ista adversus sanctum puerum Tuum Iesum, quem unxisti, Herodes et Pontius Pilatus cum gentibus et populis Israel,443 facere, quaecumque manus Tua et consilium praedestinavit fieri» (Act 4,27-28). Deus actus ex eorum caecitate ortos permisit444 ad Suum consilium adimplendum salutis.445
[601]
Hoc divinum salutis consilium occisionis «Iusti Servi»446 in antecessum erat in Scriptura nuntiatum tamquam mysterium Redemptionis universalis, id est, Redemptionis quae homines a peccati liberat servitute.447 Sanctus Paulus, in quadam fidei confessione, quam dicit se «accepisse»,448 profitetur «quoniam Christus mortuus est pro peccatis nostris secundum Scripturas» (1 Cor 15,3).449 Mors Christi redemptiva peculiariter prophetiam Servi adimplet patientis.450 Iesus Ipse sensum Suae vitae et Suae Mortis sub luce Servi patientis praesentavit.451 Post Suam Resurrectionem, hanc Scripturarum interpretationem discipulis Emmaus,452 deinde ipsis dedit Apostolis.453
[602]
Consequenter potest sanctus Petrus fidem apostolicam in consilium divinum salutis sic exprimere: «Redempti estis de vana vestra conversatione a patribus tradita [...] pretioso sanguine quasi Agni incontaminati et immaculati Christi, praecogniti quidem ante constitutionem mundi, manifestati autem novissimis temporibus propter vos» (1 Pe 1,18-20). Hominum peccata quae peccatum consequuntur originale, morte puniuntur.454 Suum proprium Filium in forma servi mittens,455 in forma nempe humanitatis lapsae et morti propter peccatum destinatae,456 Deus «Eum, qui non noverat peccatum, pro nobis peccatum fecit, ut nos efficeremur iustitia Dei in Ipso» (2 Cor 5,21).
[603]
Iesus reprobationem non cognovit ac si Ipse peccasset.457 Sed in amore redemptivo qui Eum semper Patri uniebat,458 nos assumpsit in nostri peccati deviatione relate ad Deum ita ut nomine nostro dicere potuerit in cruce: «Deus meus, Deus meus, ut quid dereliquisti me?» (Mc 15,34).459 Cum sic Eum nobis peccatoribus coniunxisset, Deus «Filio Suo non pepercit, sed pro nobis omnibus tradidit Illum» (Rom 8,32) ut simus «reconciliati [...] Deo per Mortem Filii Eius» (Rom 5,10).
[604]
Deus Filium Suum pro nostris tradens peccatis, manifestat Suum consilium circa nos consilium esse benevolentis amoris qui meritum ex parte nostra praecedit omne: «In hoc est caritas, non quasi nos dilexerimus Deum, sed quoniam Ipse dilexit nos et misit Filium Suum propitiationem pro peccatis nostris» (1 Io 4,10).460 «Commendat autem Suam caritatem Deus in nos, quoniam, cum adhuc peccatores essemus, Christus pro nobis mortuus est» (Rom 5,8).
[605]
Hic amor exceptionem non habet. Iesus id in conclusione parabolae amissae ovis in memoriam revocavit: «Sic non est voluntas ante Patrem vestrum, qui in caelis est, ut pereat unus ex pusillis istis» (Mt 18,14). Asseverat Se «dare animam Suam Redemptionem pro multis» (Mt 20,28). Haec ultima dictio restrictiva non est: illa humanitatis complexum uni Personae opponit Redemptoris qui Se dat ut illam salvet.461 Ecclesia, Apostolos sequens,462 Christum docet pro omnibus hominibus sine ulla exceptione mortuum esse: «Nullus est, fuit vel erit homo, pro quo [Christus] passus non fuerit».463
[606]
Filius Dei qui descendit de caelo, non ut faciat voluntatem Suam sed voluntatem Eius qui misit Illum,464 «ingrediens mundum dicit: [...] Ecce venio [...] ut faciam, Deus, voluntatem Tuam; [...] in qua voluntate sanctificati sumus per oblationem corporis Christi Iesu in semel» (Heb 10,5-10). Filius a primo instanti Incarnationis Suae consilium divinae salutis amplectitur in Sua missione redemptrice: «Meus cibus est, ut faciam voluntatem Eius, qui misit me, et ut perficiam opus Eius» (Io 4,34). Iesu sacrificium «pro [peccatis] totius mundi» (1 Io 2,2) expressio est Suae amoris communionis cum Patre: «Propterea me Pater diligit, quia ego pono animam meam» (Io 10,17). Oportet «ut cognoscat mundus quia diligo Patrem, et sicut mandatum dedit mihi Pater, sic facio» (Io 14,31).
[607]
Hoc optatum amplectendi consilium amoris redemptivi Patris totam Iesu animat vitam,465 quia Eius passio redemptrix est Incarnationis Eius ratio: «Pater, salvifica me ex hora hac? Sed propterea veni in horam hanc» (Io 12,27). «Calicem, quem dedit mihi Pater, non bibam illum?» (Io 18,11). Et adhuc in cruce ante quam totum «consummatum est» (Io 19,30), dicit: «Sitio» (Io 19,28).
[608]
Ioannes Baptista in Iesu, postquam Ei inter peccatores baptisma donare acceptaverat,466 vidit et monstravit Agnum Dei, qui tollit peccatum mundi.467 Sic manifestat Iesum esse simul Servum patientem qui silens permittit ad lanienam Se duci468 et peccatum portat multorum,469 et Agnum Paschalem, symbolum Redemptionis Israel in primo Paschate.470 Tota Christi vita Suam missionem exprimit: ministrare et dare animam Suam Redemptionem pro multis.471
[609]
Iesus in corde Suo humano amorem Patris amplectens erga homines, «in finem dilexit eos» (Io 13,1), quia «maiorem hac dilectionem nemo habet, ut animam suam quis ponat pro amicis suis» (Io 15,13). Sic Eius humanitas in passione et in Morte instrumentum liberum effecta est et perfectum Eius amoris divini, qui hominum vult salutem.472 Revera passionem Suam Suamque Mortem libere accepit ob amorem Patris Sui et hominum, quos Ipse salvare vult: «Nemo tollit [...] [animam meam] a me, sed ego pono eam a meipso» (Io 10,18). Inde suprema Filii Dei libertas, cum Ipse pergit Mortem versus.473
[610]
Iesus Suam liberam oblationem quam maxime expressit in convivio cum duodecim Apostolis manducato474 «in qua nocte tradebatur» (1 Cor 11,23). Iesus pridie passionis Suae, cum liber adhuc erat, ex hac ultima Cena cum Apostolis Suis memoriale fecit Suae voluntariae oblationis ad Patrem475 pro hominum salute: «Hoc est corpus meum, quod pro vobis datur» (Lc 22,19). «Hic est [...] sanguis meus Novi Testamenti, qui pro vobis effunditur in remissionem peccatorum» (Mt 26,28).
[611]
Eucharistia quam Ipse in hoc momento instituit, «memoriale»476 erit Eius sacrificii. Iesus Apostolos in Sua propria includit oblatione et ab illis petit ut illam perpetuent.477 Sic Iesus Suos Apostolos sacerdotes instituit Novi Testamenti: «Pro eis ego sanctifico meipsum, ut sint et ipsi sanctificati in veritate» (Io 17,19).478
[612]
Iesus calicem Novi Testamenti, quod in Cena Seipsum offerens anticipaverat,479 deinde de manibus Patris accipit in Sua agonia in Gethsemani,480 «factus oboediens usque ad Mortem» (Phil 2,8).481 Iesus orat: «Pater mi, si possibile est, transeat a me calix iste...» (Mt 26,39). Sic horrorem exprimit quem Mors pro Sua natura repraesentat humana. Revera, haec, sicut nostra, ad vitam destinatur aeternam; praeterea, aliter quam nostra, est perfecte a peccato exempta,482 quod mortem causat;483 sed praesertim illa est a Persona divina «Ducis vitae»,484 «Viventis»,485 assumpta. Acceptans Sua voluntate humana ut Patris fiat voluntas,486 Suam Mortem acceptat quatenus redemptricem ut «peccata nostra Ipse» perferat «in corpore Suo super lignum» (1 Pe 2,24).
[613]
Christi mors simul est sacrificium Paschale, quod Redemptionem hominum adimplet definitivam487 per Agnum qui tollit peccatum mundi,488 et sacrificium Novi Testamenti,489 quod hominem iterum in communione ponit cum Deo490 illum cum Eo reconcilians per sanguinem pro multis effusum in remissionem peccatorum.491
[614]
Hoc Christi sacrificium est unicum et omnia sacrificia consummat et superat.492 Illud est imprimis donum Ipsius Dei Patris: Pater tradit Filium Suum ut nos Secum reconciliet.493 Simul est oblatio Filii Dei hominis facti qui libere et ob amorem494 Suam offert vitam495 Patri Suo per Spiritum Sanctum496 ad nostram reparandam inoboedientiam.
[615]
«Sicut [...] per inoboedientiam unius hominis peccatores constituti sunt multi, ita et per unius oboedientiam iusti constituentur multi» (Rom 5,19). Iesus, per Suam oboedientiam usque ad Mortem, substitutionem adimplevit Servi patientis qui ponit in piaculum animam Suam, peccatum multorum ferens, quos iustificat iniquitates eorum portans.497 Iesus nostras reparavit culpas et Patri pro nostris satisfecit peccatis.498
[616]
Hic amor in finem499 sacrificio Christi confert valorem Redemptionis et reparationis, expiationis et satisfactionis. Ille nos omnes cognovit et amavit in vitae Suae oblatione.500 «Caritas [...] Christi urget nos, aestimantes hoc quoniam, si unus pro omnibus mortuus est, ergo omnes mortui sunt» (2 Cor 5,14). Nullus homo, etiamsi omnium esset sanctissimus, capax erat omnium hominum peccata sumendi super se seque offerendi in sacrificio pro omnibus. Exsistentia Personae divinae Filii in Christo, quae superat simulque amplectitur omnes personas humanas, et quae Eum Caput totius constituit humanitatis, Eius sacrificium redemptivum pro omnibus possibile facit.
[617]
«Sua sanctissima passione in ligno crucis nobis iustificationem meruit»: docet Concilium Tridentinum,501 indolem efferens unicam sacrificii Christi tamquam auctoris salutis aeternae.502 Ecclesia autem crucem veneratur cantans: «O crux, ave, spes unica!».503
[618]
Crux unicum est sacrificium Christi unius mediatoris inter Deum et homines.504 Sed quia, in Sua Persona divina incarnata, «cum omni homine quodammodo Se univit»,505 hominibus «cunctis possibilitatem offert ut, modo Deo cognito, [...] Paschali mysterio consocientur».506 Ipse Suos vocat discipulos ut tollant crucem suam et sequantur Eum,507 quia Ipse passus est pro nobis, nobis relinquens exemplum ut sequamur vestigia Eius.508 Ipse etenim Suo sacrificio redemptivo illos vult etiam sociare qui eius sunt primi beneficiarii. Hoc509 adimpletur, modo supremo, in persona Matris Eius, quae, intimius quam quilibet alius, mysterio Eius passionis redemptricis est associata.510
« Unica haec et vera est scala paradisi, nec praeter crucem alia superest qua in caelum ascendatur ».511
[619]
«Christus mortuus est pro peccatis nostris secundum Scripturas» (1 Cor 15,3).
[620]
Nostra salus ex incepto amoris Dei erga nos profluit «quoniam Ipse dilexit nos et misit Filium Suum propitiationem pro peccatis nostris» (1 Io 4,10). «Deus erat in Christo mundum reconcilians Sibi» (2 Cor 5,19).
[621]
Iesus Se libere pro nostra obtulit salute. Ipse hoc significat donum et in antecessu ducit in rem dum ultima peragebatur Cena: «Hoc est corpus meum, quod pro vobis datur» (Lc 22,19).
[622]
In hoc Christi consistit Redemptio: Ipse « venit [...] dare animam Suam Redemptionem pro multis» (Mt 20,28), id est, «Suos [...] in finem dilexit» (Io 13,1) ut redempti essent de vana sua conversatione a patribus tradita.512
[623]
Iesus, per Suam erga Patrem amore plenam oboedientiam «usque ad Mortem [...] crucis» (Phil 2,8), Suam missionem adimplet expiatricem513 Servi patientis qui iustificat multos et iniquitates eorum Ipse portat.514
[624]
Ille «gratia Dei pro omnibus» gustavit «mortem» (Heb 2,9). Deus in Suo salutis consilio disposuit ut Filius Suus non solum moreretur «pro peccatis nostris» (1 Cor 15,3), sed etiam ut «gustaret mortem», id est, statum cognosceret mortis, statum separationis inter Suam animam et corpus Suum per tempus quod inter momentum comprehenditur in quo in cruce exspiravit et momentum in quo resurrexit. Hic Christi mortui status est mysterium sepulcri et descensus ad inferos. Est mysterium Sabbati Sancti in quo Christus in sepulcro positus515 magnam requiem Dei sabbaticam516 manifestat post salutis hominum consummationem517 quae universum pacificat mundum.518
[625]
Permanentia Christi in sepulcro vinculum constituit reale inter statum Christi passibilem ante Pascha et Eius, Resuscitati, actualem statum gloriosum. Eadem Persona «Viventis» dicere potest: «Fui mortuus et ecce sum vivens in saecula saeculorum» (Apc 1,18):
« Est autem hoc mysterium dispensationis Dei circa [Filii] Mortem et Resurrectionis ex mortuis quod morte quidem fuerit anima separata a corpore, et non prohibuerit necessariam naturae consequentiam; omnis autem rursus ad Se invicem reduxerit per Resurrectionem, adeo ut eis esset utriusque confinium, nempe mortis et vitae: ut qui in Se quidem statuerit naturam morte divisam, Ipse tamen fuerit principium unionis eorum quae sunt divisa ».519
[626]
Siquidem «Dux vitae» qui interfectus est520 Idem utique est ac «Vivens qui resurrexit»,521 necessarium est Personam Filii Dei assumere perrexisse animam Suam Suumque corpus inter se per mortem separata:
« Quamvis igitur Christus ut homo mortem obierit, sanctaque Ipsius anima ab immaculato corpore distracta sit, divinitas tamen a neutro, hoc est, nec ab anima, nec a corpore quoquo modo seiuncta est: neque propterea Persona una in duas divisa fuit. Siquidem et corpus et anima simul ab initio in Verbi Persona exsistentiam habuerunt; ac licet in morte divulsa sint, utrumque tamen eorum unam Verbi Personam, qua subsisteret, semper habuit ».522
[627]
Mors Christi fuit vera mors, quatenus Eius exsistentiae humanae terrestri finem imposuit. Sed propter unionem quam Persona Filii cum corpore servavit Suo, hoc non factum est mortalis spoliatio sicut cetera, quia «impossibile erat teneri» illud a morte (Act 2,24) et propterea «virtus divina corpus Christi a putrefactione praeservavit».523 De Christo simul dici potuit: «Abscissus est a terra viventium» (Is 53,8); et: «Caro mea requiescet in spe. Quoniam non derelinques animam meam in inferno neque dabis Sanctum Tuum videre corruptionem» (Act 2,26-27).524 Resurrectio Christi «tertia die» (1 Cor 15,4; Lc 24,46)525 huius rei erat signum, etiam quia corruptio putabatur a quarto manifestari die.526
[628]
Baptisma cuius signum originale et plenum immersio est, efficaciter descensum significat christiani in sepulcrum ut peccato moriatur cum Christo in ordine ad novam vitam: «Consepulti ergo sumus cum Illo per Baptismum in mortem, ut quemadmodum suscitatus est Christus a mortuis per gloriam Patris, ita et nos in novitate vitae ambulemus» (Rom 6,4).527
[629]
Christus pro omni homine mortem gustavit.528 Vere Filius Dei factus homo est Ille qui est mortuus et sepultus.
[630]
Tempore permansionis Christi in sepulcro, Eius Persona divina assumere perrexit tam Suam animam quam corpus Suum, separata tamen inter se per mortem. Hac de causa, corpus Christi mortui «non vidit corruptionem» (Act 13,37).